بيمارم ، مادرجان
مي دانم ، مي بيني
مي بينم ، مي داني
 مي ترسي ، مي لرزي
 از كارم ، رفتارم ، مادرجان
مي دانم ، مي بيني
گه گريم ، گه خندم
گه گيجم ، گه مستم
 و هر شب تا روزش
 بيدارم ، بيدارم ، مادرجان
مي دانم ، مي داني
كز دنيا ، وز هستي
هشياري ، يا مستي
 از اين يك ، و آن ديگر
 بيزارم ، بيزارم ، مادرجان
من دردم بي ساحل
تو رنجت بي حاصل
ساحر شو ، جادو كن
درمان كن ، دارو كن
بيمارم ، بيمارم ، بيمارم ، مادرجان...(زمستان..مهدی اخوان ثالث)

وهنوز آن قدر هجرتت سخت بوده که نمی دانم وبا خودم می گویم خوابی بیش نیست اما چه خواب بلندی ...چه کابوس دردناکی....هیچ دستی تنها نباشه که سخته پشتت یه حباب باشه..

جا مانده است
 چيزي جايي
كه هيچ گاه ديگر
هيچ چيز
جايش را پر نخواهد كرد
نه موهاي سياه و
نه دندانهاي سفيد....

وآبی ترین رودها برای سبزترین باران ها ...

این تیک تیک ثانیه ها دارد عذابم می دهد تا کی کجا تا چه زمان باید دوید.. ؟؟!!هان؟؟!! باید بود وحرف هایی رو شنید که اصلا دوستشان نداری... آدم هایی رو دید که هیچ چیزی نمی دانند وفقط ادای آدم بودنو در میارند که اصلا بلد هم نیستند نقش بازی کنند!!واین همان نقطه ی سیاهی هست که می دانم تکراری نخواهد بود وهرروز سیاهیش رنگی جدید می گیرد...

اما توی همه ی این بدعت ها هنوز نقش یک دست است که پناهم می دهد!هنوز روی گلدان خالی خونه می شود طرح مهربانی ریخت !هنوز قفس ها درشون بازه !

اما همه ی این ها درد ی بزرگ است که می بینی قفس باز است اما هیچ پرنده ایی حتی حسی برای پرواز ندارد!! ووقتی این هارو می بینم باز همان نقطه سیاه پررنگ وپررنگ می شود..نمی دانم این تکرار ها کی تمام می شود..نه !!راستی یه چیزی تکراری نیست واون کرایه ی راننده تاکسی هاست که هرروز یک قیمتیه!!

 كيست ؟
 كجاست ؟
 اي آسمان بزرگ
در زير بال ها خسته ام
 چقدر كوچك بودي تو...

نمی دانم کجا این نوشته رو خوندم اما هر کی نوشته اونم

 پر از دردایی بوده که تمومی نداشته...

خداوندا؛

اگرروزی تو از عرشت به زیر آیی ...لباس فقر رابپوشی

غرورت را برای نان بریزی پای نامردان زمین وآسمان را کفر می گویی!!!

خداوندا اگردر ظهر گرماخیز تابستان کنار سایه ی دیوار لبان خشکیده ات را بر کاسه ای مسین وقیرانه بگذاری

 وقدری آن طرف تر خانه های مرمرین را ببینی زمین وآسمان را کفر می گویی!!!

وباز پشیمان می شوی از قصه خلقت! ازاین بودن! از این بدعت!...

زمین وآسمان را کفر می گویی ...نمی گویی؟؟؟!!!!

باز هم گلدان خالی وجودم خالی ترین گلدان هاست...دستم آن یکی جفتش را گم کرده است آیا کسی ندیده !!!نمی دانم کاش بر می گشتیم عقب وهمه خودمان را بر می داشتیم تا امروزمان این همه خالی نباشد ومن آن قدر پوچی این دنیارا چشیده ام که هیچ شیر ینی نمی تواند تلخیش را ببرد..ومن هنوز شب که می شود به تمام ستاره ها حسادت می کنم...ومن هنوز دارم شب ها خواب پیله را می بینم...

امرزو دیروز نیست وباری این سرچشمه امام فاجعه هاست

روز ی می آید وروزی می رود واین عبور مداوم مارا خواهد کشت...

یازده سالگی تنها این عیب را داشت

       که دیگر نمی شد ده ساله بود...

ودهسالگان هرگز این را نفهمیدند....(مهدی سهیلی)

آدما از آدما زود سیر می شن

آدما از عشق هم دل گیر می شن

آدما رو عشقشون پا می زارن

آدما آدمو تنها می زارن...

وقتی دلت گرفته باشه...وقتی بدونی یکی اون سوی دیوار داره ایستاده می میره...وقتی بدونی هنوز کنارهر جوبی یک دست هست برای گشتن تکه نانی...وقتی بدونی هنوز توی هر مغازه ایی دارند می فروشند انسانیت رو...وقتی بدونی شب که می شه می گردند دنبال سقفی وآسمون می شه سقفشون..

 خدایا ..خودت بگو می شه...خدایا می شه دید وبی تفاوت گذشت!!نمی دانم دل تنگی چرا دست بر نمی دارد هان؟چه می خواهد دیگر از تکه های پیوند زده هم آخر چیزی مانده است ....دلم تنگ شده است برای روزهای بی خیالی..برای گریه های بی خیالی... که با بچه ها می رفتیم و تمام کوچه هارو با نم بارون خیس می کردیم برای آن پچ پچ کردن های زیر بارون همه تنگ شده است ...می دانی آن روزها اگر می خندیدم از ته دل بود اگر گریه می کردم می دانستم جای پای اشکهایم نمی ماند!! اما این روزها می دانم خنده هایم همه نقابی هستند و اشک هایم هر روز دلمه می بندند...

مگه می شه یه پرنده بمونه بی آب ودونه...

الهی ؛آن ده که آن به...

نيمكت كهنه باغ
 خاطرات دورش را
 در اولين بارش زمستاني
از ذهن پاك كرده است
 خاطره شعرهايي را كه هرگز نسروده بودم
 خاطره آوازهايي را كه هرگز نخوانده بودي... 

نمی دانم چرا می نویسم این همه که نوشتم کجای این وانفسای بی دروپیکرو گرفتم...آن همه که آن ها نوشتند کجارو گرفتند که من بگیرم ؟مگر این دیوارهای بی روح وبلند وهم جایی برای ماندن می گذارند..امروز همه ی آن  زخم ها..و دردهای دلمه بسته سر باز کرده اند...ومنتظر تلنگری که جاری شوند!!چرا ..چرا سهم همه بودن ها باید اجباری از خواستن ها باشه؟

چرا هنوز پای هر پنجره ایی باید یک گلدان باشد ومنتظر دستی که آبی دهد؟چرا هنوز باید توی خانه ها قفسی باشد برای این که بفهمیم آزادی رنگش چیست؟

خدایا نمی دانم صدایم را می شنوی یا این دیوارها نمی گذارند حتی صدایم به تو هم برسد...می شنوی این صدای شکستن است که دارند می شکنند دارند همه دستانی که تمام ناگفته ها را تفسیر می کنند می شکنند!!

آن روز با تو بودم
 امروز بي توام
 آن روز كه با تو بودم
بي تو بودم
 امروز كه بي توام با توام
 

تا مگر شيشه اين كاخ به هم درشكند
 تا مگر ولوله افتد به دل قصر سكوت
 دست در حسرت سنگ
 سنگ در آرزوي پرواز است(حمید مصدق)

  آدمی همه چی از یادش میره

مگه یادشه که همیشه یادشه...

خدایا یعنی می شه ؟؟می شه پروانه پیله رو از یادببره؟مثل اینه که بگی مادر مادر بودنشو از یاد ببره!اما این روزا می شه...همه چی رو می شه فکرکرد..وقتی دارند توی کوچه ها داد می زنند عشق را می خریم به قیمت زیر قیمت بازار!!وقتی برای گفتن حقیقت همه چیشونو حتی دستاشون با آب اشکای بی پناه تنهایی می شویند ...همه چیو می شه فکر کرد...می دانی دلم برای معصومیت گل ها تنگ شده از آینه نفرت دارم که هر روز باید برویم ونقاب بزنیم با خودمون بگیم امروز نقش کدوم یکیو بازی کنیم؟کدوم بیش تر بهمون میاد؟آینه هم هرروز بهمون دهن کجی کنه!!

می دونی عشق با خودش خیلی کارا می کنه همه تنهایی رو با خودش می بره..همه ایستاده مردن ها را می بره..اما وقتی عشق بره همه اون چیزایی رو که داده با دردای بیش تری می ده...ونمی دانم آیا درست است که بگویم عشق بیهوده بازاریست توی این وانفسا؟؟حتی این روزا هم عشق را نقابی زده اند با چشمانی به رنگ سرخ که می گویند رنگ عاشقی ..رنگ سرخ رنگ عشقه کی گفته؟

هیچ وقت

 نقاش خوبی نخواهم شد

امشب دلی کشیدم

شبیه نیمه سیبی

که به خاطر لرزش دستانم

در زیر آواری از رنگ ها

ناپدیدماند..

روزها می آیند ومی روند وهرروز قسمتی از این بیهوده ماندن ها تکرار می شود...هرروز شکستن را نظاره ایم درآینه ی پیوند زده وجود خویش..تا کجا وتا کدامین حروف الفبا باید بگوییمبابا نان داد...مادر در باران آمد...

تا کدامین شط بی مهابا اشک می ریزیم که همه این روزها فقط دوره گردی پیشه کرده اند وهرکجا می روندنفرت می دهند آن هم به نرخ نان روز...تا کی باید ببینیم که دارند دوش به دوش مرده ها را با طناب دار می زنند(آخر مرده هم دار زدن دارد؟؟؟)نمی دانم توی این دنیایی که نام دنیا نهادندبر آدم بودن هایشان...تا کجا می توان دوید؟؟

نمی دانم چرا امروز این همه خالی نوشتم نمی دانم اخر توی ته خودمم هم هیچ چیزی نیست دیگر دست بردم ودیدم همه راهمین خالی بی زمان بر د..

به من بگویید

فرزانه گان رنگ بوم وقلم

چه گونه

خورشیدی را تصویر می کنید

که ترسیمش

سراسر حاک را خاکستر نمی کند؟

من اگر جای خدا بودم؟؟؟

با خودم فکر می کنم من اگه جای خدا باشم چی کار می کنم؟؟...می دونی اولین کاری که می کردم چی بود؟؟ همه نگاه های بی گناهو که فقط به جرم دیدن باید ببینند ودم نزنند کور می کردم...همه گوشایی که بی انتها فریادهای درد را می شنیدند کر می کردم...نمی گم هرچی فقیره توی زمین جمع می کردم نمی گم با یه اسب بالدار می اومدم نور می پاشیدم!!! چون اینا همش برای توی قصه هاست...من اگه جای خدا بودم به تموم دلا اینو یاد می دادم که عشق خرواری نیست که بشه با ترازو وزنش کرد...عشق دیدنی نیست که بشه همه جا دیدش حتی کنار ..من اگه جای خدا بودم؛به چشمان همه این را یاد می دادم که هرکسی ارزش دیدن نداره...به دستا یاد می دادم وقت نیاز فقط سنگ نباشن ...به تموم ابرا یاد می دادم که ببارند نه از روی دل تنگی!! ببارن وهمه شادیشون رو هم بارشی کنند بر تمام خستگی ها...من اگه جای خدا بودم!!تموم جاده های بی کسی روبا مداد رنگی بی رنگی خط خطی می کردم...ولی جای خدا بودن هم خیلی سخته مگه نه؟؟؟

لنگه کفش کهنه

پل ماه عسل مورچه ها....

بالاخره دهم مهر اومد سه سال پیش این روز...رفت...

 وچه زیبا همه چیزها را گذاشت و رفت تا اوج همه خودسوزی ها..خود مردن ها...آن زمان ها فکر می کردم من هم می روم ونمی مانم اما نه..آن قدر جان سختم که هستم...وداریم نفس می کشیم...اما با رفتنش همه خودش را پشت این دل جا گذاشت ..هنوز عکس زیبایش روی دیوار اتاق ... لبخند معصومانه اش ...وتمام بوی خوبش هست.

اگر بو د می فهمید دیگر نگاهم با هر چیز سیاهی تمام خودش را خالی نمی کرد اگر بود می شد رسم پیله شدن را دوباره به یاد پروانه ها انداخت...اما نیست وفقط خدا می داند که سبزی وجودش چه ابهتی داشت التماس دستانم را چه زیبا پاسخ می داد...ونبودنش هر روز توی آینه های زنگار گرفته تکثیر می شود...ومن به یادش چه قدر بی انتها در آینه ی خالی بودن گریسته ام..

دیشب خواب بدی دیدم خیلی بد...از یه ته افتادم توی یه بی روزن..

 نمی دانم چرا هر روزکه می گذرد همه داریم بی زمانه خورد می شویم...چرا هرروز یخی دنیا غرقمان می کند همه سنگ تر می شویم...می دانی همه به اندازه خود درد داریم اما درد دیگری بدترین درده...نمی شه همش دید کاش می شد یک پلی می زدیم ویک دست بودیم برای ماشدن...اما می دونی فقط ما می تونیم ببینیم چرا هیچ هیچ کسی به داد ما نمی رسد...اما نه... توی همان بی روزن خدا هست...می دانی هر روز که نوزادی به دنیا می آید نشانه اینه که خدا هنوز از این بنده های خاکیش ناامید نشده...وهنوز دستاش پناه همه بی پناهان است

       خدایا من در کلبه فقیرانه خود چیزی دارم

          که تو در عرش کبریائی خود نداری

               من چون توئی دارم وتو..

                             چون خود نداری

می دونین روز اولی که این وبلاگو ساختم اصلا به یک نیتی دیگه بود ..اما با اومدنش همه چیز عوض شد...فرشته خودشو پیدا کرد اون قدر مهربونی بود که بتونه همه سنگ ها رو فراموش کنه...اون قدر جاری بود که بتونه خودشو به اندازه دستاش بزرگ کنه...اما نمی دانم چرا همیشه این رفتن لعنتی بوده وباید رفت ..آه ..کاش می فهمید که چه دردی داره بی درمونی..نمی دانم خدا خودش می داند که من از آسمان بی نیازم با عطر شکوهش...و ابهت لحظات با او بودن منو تا نور می بره...ومن همین ها را با خودم می برم...تا شب های تنهایی ام داشته باشم عطری برای خوش بو شدنم...

خیلی سخته که بین زندگی ومرگ گیر کرده باشی ..وخودت می دانی کدامین راه بهتر است اما برایت آن راهیی را انتخاب کنند که خودشان می خواهند...

ومن نمی دانم تا کدامین شمارش ..اما دوستش دارم واین چیزی هست که نمی توانند هیچ کدام از من بگیرند...هیچ دیواری ...

دلم باز تنگ است این بار همه خفه گی ها دارد منو با طناب آواره گی ها دار می زند...کاش کلبه ایی بود با نم بارانی ودستی که فقط نوازش را

می دانست...و بوسه ایی در گوشی کنار هرم نفس های داغ...واین همان رویای خوبی ست در همان هوای مه سبز...

   وقتی که تنگ غروب بارون به شيشه مي‌زنه!
         همه غصه های دنيا توی سينه‌ی منه!                        
           توی قطره‌های بارون، ميشکنه بغض صدام!
                  پشت اين پنجره مي شينمُ آواز مي خونم!
               منتظر واسه رسیدنت تو بارون می‌مونم!
                 زیر بارون انتظار رنگ تازه‌ای داره!
                          منم عاشق‌ترم انگار، وقتی بارون می‌باره!                    

            بعضی وقتا که میای سر روی شونم می‌زاری!       
                            تموم غصه‌ها رو از دل من بر می‌داری!         
                  اما اين فقط يه خوابه، خواب پشت پنجره!     
                                وقت بيداری بازم غم مي شينه تو حنجره!                                  
غم مي شينه تو حنجره!

دوباره دلم واسه غربت چشمات تنگه
دوباره اين دل ديوونه واست دلتنگه

وقت از تو خوندنه ستاره ی ترانه هام
اسم تو برای من قشنگترين آهنگه

بی تو يك پرنده اسير بی پروازم
با تو اما مي رسم به قله آوازم

اگه تا آخر اين ترانه با من باشي
واسه تو سقفی از آهنگ و صدا ميسازم

با يك چشمك دوباره منو زنده كن ستاره
نذار از نفس بيفتم تويي تنها راه چاره

آی ستاره آی ستاره بی تو شب نوری نداره
اين ترانه تا هميشه تو رو ياد من مياره

تويی كه عشقمو از نگاه من ميخونی
تويی كه تو تپش ترانه هام مهمونی
تويی كه هم نفس هميشه آوازی
تويی كه آخر قصه ی منو ميدونی

اگه كوچه صدام يك كوچه باريكه
اگه خونم بی چراغه چشم تو تاريكه

مي دونم آخر قصه ميرسي به داد 

                            من لحظه يكي شدن تو آينه ها نزديكه...

ميون يه دشت لخت زير خورشيد كوير
مونده يك مرداب پير توي دست خاك اسير
منم اون مرداب پير از همه دنيا جدام
داغ خورشيد به تنم زنجير زمين به پام

می بینی امروز من پراز دل تنگی های دیروزی هست  که تو جا گذاشتی !!فردایم چه می شود هان؟؟شاید فردایم خالی از امروزم باشد...تو بگو کدامین صبح برایم یادآور شبی بی سحر خواهد بود...

این روزا هر روز می نویسم هر ثانیه تا آن فردایی که نزدیک است ومن نبودم...این ها باشند...فروغ زیبا گفته که فقط صداست که می ماند..اما کاش قلم را هم می نوشت هنوز **حسین پناهی**ودستانش برای من

گم است...نمی دانم پشت کدامین پشت ها دستش را از من پنهان کرده است...

دیشب باز برای سنگم صبوری کردم اما سنگ تر از قبل شده بود ومن را التهاب بوسه ایی در گوشی تا مرز تمام این خواستن های بی انتها می کشاند؟؟اما این روزها هرکسی غمی دارد به سنگینی این حالا ...سنگینی که خدایا نمی دانم چرا کم نمی کند خودش را!!چرا همه آشفته اند وسردر گم !! نمی دانم سرشان را میان کدام دیوار گم کرده اند!!!بیایید به هم لبخند ببخشیم که شاید فردایی نباشیم که به قد همین  نوشتن ها کم داشته باشیم ....نگذارید که خاک بخورند همه دوستی ها...

             چله نشین تو شدم
                   نبض زمین تو شدم
                              مرده ی بی دین همه
                                زنده به دین تو شدم



  ای حس از بر شدنی
  ای خط به خط نوشتنی
   در زنگ از خود رد شدن
    صد آفرین تو شدم
   به جرم بی ستارگی
         شب همه شب به سادگی
      کشته شدم زنده شدم
      ستاره چین تو شدم
    ای تو همیشه سفری
      از همه ام بی خبری
      من که به کوچه می زدم
     خانه نشین تو شدم
             خانه نشین تو شدم

     به ساعت مرگ غزل
    تلخ آبه ای جای عسل
   بر حلقه ی نفرین شده...
    بی بال و بی پر در سفر
  از هر چه سایه خسته تر
     هر خط آخر پشت سر ...

می دونین امروز می خام از یه درد کهنه..از دردی که بوی تعفنش داره همه منو خفه می کنه بگم...دهم مهر سیاهترین روز داره میاد ..توی این روز الهه تمام خوبی ها رفت می دونین این جا جایی برای اون نبود..همیشه خدا همه خوبا را می بره..والهه منم رفت وبه تمام قصه های بلند رسید...قصه هایی که ابرون خورده شدند وتمام ذهنم هنوز محو همان پاکی وصداقت است...مومنانه ترین عشق ها را در آغوششان داشتند وهردو مثل هم عاشق وتنهارفتند تا مرز بی کسی هایشان آن جایی که دیگر هیچ منی نباشد و هردو ما شدند...هیهات که فقط من این وسط باختم همه خودم را آن دلتنگی هایم را وحالا ومی دانم هیچ دستی نیست وفقط تنهایی دارد ویرانم می کند...که همه سایه ها دارند توی شب خنجر می خورند..وفقط همه مرد حرف هستند ووقت نیازهمه خودشان را با تمام حرفشان می برند...اما هنوز من یکی را دارم که نمی خواهد دستانش را از من بگیرد اویی که همه کس من تنای بی کس است وخدا هم می داند که خودش است وبس.وچه خیالی که فکر می کردم ...هیهات کاش لحظه ابدیت نزدیک می شد این جا نفس تنگ است دارد تمام گلویم را حلقه های مضطرب ترحم می گیرد...چیزی که نفرت داشتم کاش هیچ وقت دوست داشتن با ترحم یکی نمی شد...الهه من تنا دستی بود که فهمید همه مرا ومی دانم لحظه دیدارمان همین نزدیکی هاست...ومی خواهم رفت تا همه این مردن های تدریجی را نبینم ...سخته خیلی سخته آن چیزی که نیستی اما بگویند هستی...ومن حالایم پر از دردهایی ایت که می خواهم همه را یک جا پشت دیوار ثانیه ها جا بزارم وخودم را بگذارم توی همان قبری که آرزومه...

پاییزآمده  ویکی از فصل های سبز خدا هم تمام شدند...

پاییز آرام آرام دارد تمام سایه های شب را توی خودش اسیر می کنه...امروز می خوام از حسی که به پاییز دارم بگم...پاییزتنها عیبش این است که مثل همه این دیوارها چند رنگه ورنگ عوض می کنه...خیلی زیباست غروبش با اون ولوله ای که می افته توی تموم درختا برای زود رفتن ...یلدایی ترین شب ها را نظاره گر خواهیم شد اگر به اندازه مایی فرصت ماندن را داشته باشیم

کاش می شد برگشت عقب وتمام ان رزوهای بی خیالی که حس وذوق مدرسه بود را با خود نگه می داشتیم...دلم تنگ شده برای همه آن داشته هایی که نداشتنش حسرت حالایم است...

می دانی زمانه زمانه انکار است ودورویی ومی خواهیم بی بهانه همه را به یاد پاییز برای هیچ بسپاریم به همان هیچ...نمی دانم چرا امروز اصلا این جوری نوشتم یه چیز بی سرو ته..اما کاش پنجره ها یک کم حجم خودشان را بی برگ وباد می کردند در هجوم سرد این وداع ها که پاییزی ترین ثانیه هاست...ودلم تنگ است برای گریه کردن...کجاست مادر ...کجاست گهواره من...؟؟؟

آسمانش را گرفته تنگ در آغوش
  ابر ، با آن پوستين سرد نمناكش
    باغ بي برگي
     روز و شب تنهاست
      با سكوت پاك غمناكش
        ساز او باران ، سرودش باد
         جامه اش شولاي عرياني ست
          ور جز اينش جامه اي بايد
           بافته بس شعله ي زر تا پودش باد
               گو بريد ، يا نرويد ، هر چه در هر كجاكه خواهد
                    يا نمي خواهد
                     باغبان و رهگذاري نيست
باغ نوميدان
چشم در راه بهاري نيست
گر ز چشمش پرتو گرمي نمي تابد
ور به رويش برگ لبخندي نمي رويد
باغ بي برگي كه مي گويد كه زيبا نيست ؟
داستان از ميوه هاي سر به گردونساي اينك خفته در تابوت
پست خاك مي گويد
باغ بي برگي
خنده اش خوني ست اشك آميز
 جاودان بر اسب يال افشان زردش مي چمد در آن
پادشاه فصلها ، پاييز...