تو را دیدم همان لحظه ایی که تکرار شب همه ی تنهاییم بود ان لحظه ایی که بی انتها ماندم!!تو از میان خواب های پراز وحشتم امدی.با خودم گفتم دنیا به یک ارزن هم نمی ارزد چه دردی داشت!!ومن خواستم همه ی خواب هایم . همه خواب هایم را بدانی که در پس تمام این پرده ها این سایه ها..آخرین..

..همیشه ترسیده ام همیشه ترس نگذاشته بدانم کجایم چه می شود ..ترس از روزهایی که هیچ دستی نباشد مثل ..ترس از دیدن کابوس ها همیشه نگذاشته بخوابم ..چه سخت است ودردش زیاد که با چشمان باز بخوابم..با چشمان باز گریه هایم را ببندند!!!وبا چشمانتی باز ایستاده بمیرم

دلم برای ان دخترکی که هر روز روزنامه به دست می گیرد ومی گوید خانوم یه روزنامه بخر خبرهای جدید!!!می سوزد..او چه می داند که خبرها را ما می سازیم  نمی داند که ..چه می شد نبودند این تصویرها چه می شد همه به اندازه سهممان از این دنیا سهمی می بردیم چرا یکی..نمی دانم امروز صبح اول هفته را با نگاه پراز درد او آغاز کردم..وشاید هم یکی از همین روزنامه ها تیتیری داتشه باشد از سقوط یک..

دیروز هم گذشت بدون هیچ وقفه ایی وهمان دیروزی دیروزش حسرت فردایش را می خوردم چه خوابی بود چه تنهایی بود ..میان ان همه دیوارهای بلند..میان نم بوسه های باران.دستان سرم نفسی می خورد .

ومن دلم چه این جا سرد است آغوشی می خواهم تا رها کنم وندانم کجاست غمهای دنیا..گاهی اوقات آن قدر غم می بینم که غم های خودم یادم می رود دنیای غم هرکسی اندازه دستانش است..چه می شد خدای من همه به اندازه مهربانی هایمان نان داشتیم ؟؟چه می شد سفره های خالی هرشب خواب یک نفر بااسب سپیدرا نمی دیدند ؟؟

نمی دانم خواب بود یا بیداری که یک نفر ی امد وگفت..

دستت را بده از آتش بگذریم ..

آنها که سوختند همه تنها بودند..

وبرای رفتن باید برداشت آن چه که می نامند توشه ی راه..

بیا ره توشه برداریم وقدم در راه بی برگشت بگذاریم ببینیم آیا آسمان همین رنگ است؟!!! 

 می دانم یکی از روزهای خدا می آید که دیگر هیچ دستی برای پروانه ها تور نمی بافد....می دانم می ایند روزهایی که برای نت به نت زندگی هایتان هیچ نامعلومی پیدا نمی شود...این روزها هر دو روی سکه ی زندگی خیسه پراز خیسی اشک های شور....یک روز خدا می آید که همه دست ها فقط گل می چینند...فقط مهر قسمت می کنند..

وقتی برگی از درخت می افته آیا صدای ناله درخت رو می بینی..؟؟!!!

خدا را چه دیدی ؟؟؟شاید فردایی که می آید تمام خطوط ناخوانایش رنگی از نور را داشته باشد شاید دیگر همه بدانند که نمی شود رنگ نقاب ها را عوض کرد ..باز هم حیرت می کنم چرا عجیب دلم گرفته؟؟!!!نمی دانم این همه ساعت را برای چه درست کرده اند که یادمان بندازند تا آخرین شمارش چه ثانیه ایی باقی است!!

که یادمان نرود وقتی نداریم؟!!نمی دانم ان روز یکه می گذری از ازدحام این خیابان های بلند تار مرا می شناسی؟؟؟تا تو نیایی  این همه رنگ که در حسرت پنج شنبه ها می سوزد رنگ  می بازد...

می خواهم این بار که به انتهای گریه هایک رسیدم دیگر چندتا نقطه نگذارم...می دانی چرا چون نقطه ها فقط یادم می ندازند که من هیچ سهمی نداشتم مثل خودشان کوچک حقیر....نمی دانم کجای این راه شیری..حسرت هایم را رها کردم....در میان بدعت این همه آینه ها کجا جا مانده ام.چرا رویاهایم که به برهوتی از حیرت می رسند نام تنهایی را می پرسند...

فردا هم روزی ست بی کران میان این روزهای خدا.... ومن میان یک قصیده تمام روزهایم را گم می کنم تا ببینم شهر افتاب کجاست...

 پنج يا شش ماه
خوشبختي جز رضايت نيست
به آشيانه با دست پر بر مي گردد پرستوي مادر
گمشده در قنديل هاي ايوان خانه اي كه سالهاست
 از ياد رفته است
خوشا به حالتان كه مي توانيد گريه كنيد بخنديد!!!!!
همين است
 براي زندگي بيهوده دنبال معناي ديگري نگرديد
براي حفظ رضايت
نعمت انتظار و تلاش را شكرگزار باشيد
پرستوهاي مادر قادر به شكارش بچه هاشان نيستند(حسین پناهی..)

باید دل رو زد به دریا که دریایی شد نگذاریم دشنه ها همه بی غلاف بمونن!!نگذاریم جاده ها بی ان که بارون را خیس کنند فقط ببارند!!

با سلام عطر آویشن....

عمری توی  پیله بودیم..حسرت پروازمون بود حالا که می گویند بپر حسرت پیله را داریم...

این روزها که می ایند نفسم داره راه خودشو گم می کنه ومن می دانستم این روز خواهد امد ولی چرا این همه بی صدا شکستن درد داره چرا این همه ارام  مردن زخم داره..ولی همه می رویم یک روز یاین دنیا این قدر بزرگه که من ونام من خیلی زود توی هیاهوی دست ها و نامها گم می شه.

دلم می خواست یه گیتار می داشتم می زدم اون قدر روی تارهاش می زدم که خالی می کردم این بغضو..اون قدر می مردم توش که نام تک به تک روزهایم را آبی می کردم!!!

می دانی در قفس را گشوده اند می گویند وقت بیرون اومدنه ولی چرا داره یه چیزی منو فشار می ده مثل یه خوره مثل یه دلمه ی سر باز کرده....اما من خیلی چیزها را به دست اورم خیلی چیزهایی که ارزش داشتند که من  فردا حسرت امروز را بکشم وبخورم!!!دوستانی که مثل بی کرانه بودند..دستانی که بی نیازم کردند..!!

می دانم نام من هم خط زده می شود وحک می شود نام دیگری!!می نویسم که بدانین که هنوز هم من حریصانه چنگ زده ام به دنیا!!برای همین مردن ها هم می خوام بمانم..ولی یه چیزی خیلی دردش تنگه ..تلخه..اونم خنده ایی هستش که وقتی می خندی چشات هم می بارند وخیسند!!

خدایا ما را به خود وا مگذار!!

برای تک تک نت های زندگیتان آرزروی تمام بهترین ها را دارم...!! 

برای سوال ایستاده ام

حل که شود خودم راه به راه ستاره و شبهای بی کسیم

پی یک نفر از تبار اسمان خواهم رفت

پی یک نفر که نامش ابر است ومثل خودم می داند

باران تنها کسی است که هیچ وقت خدا به میل خود نمی بارد؟؟!!!

می روم

 پاپی ستاره نمی شوم

گاهی سیاره ها هم

در انتخاب ماه خود دچار اشتباه می شوند!!(حسین پناهی..)

تو نمی دانی سلام کردن به کسی که سلام را می فهمد چه قدر مشکل است....چه زخمی است وچه دردی است!!!

صدای پای تو که می روی

وصدای پای مرگ که می آید...

دیگر چیزی نمی شنوم.....سال هاست که من مرده ام ...

(پناهی...)

دست کشیدم روی تنهایی ام دیدم این تنهایی هم خسته شده از این همه تنهایی فریاد زد کجایی ؟؟/صدایم میان سرد این تلخی ها گم شد..بعد از تو هنوز هم ایستاده ام وتو نمی بینی که چه سخت است مردن به وقت خندیدن!!

وتو رفتی وهیچ نپنداشتی که دخترک خواب آلوده دستش را به کدام آب آویزان کند تا خواب از سرش بپرد...هیچ وقت نمی توان از یاد برد ان لحظه ایی را که چشم باز کردم ودیدم ...وهمان روزبود که برای همیشه چشمانم را کور کردم وبستم !!بستم تا روزی که نور تو برگردد ...

ومن نمی دانی چه گریه دارد وقتی می بینی همه ی اینها برایت همان دیوارند..در برهوت این ظلمت هابه شوق یک چشمه دویدم..تا به چشمه هزار بار افتادم وبلند شدم..تا رسیدم به همان نقطه ایی که می گفتند قسمت می کند !!دست بردم و دیدم هیچ چیز نیست..گفتند دیر امده ایی باید بمانی برای تولدی دیگر...ومن به

گریه خندیدم!!!خنده هم داشت این همه سال دویدم که که چه به یک جرعه برسم که ...تو اما اگر بودی صدایت بیدار می کرد وبودنت را می بوسیدم وبا ان به مرز خواستن ها ی اجباری می رفتم!!!خودت بگو بی تو من چه گونه باور کنم بهشتی هست وجهنمی؟؟که جهنمم همینی بوده که هست و بهشتم انی که رفت!!پس

بگو باور کنم یا نه که حسرت ها می بازند و می کشندومی بارند...و جای پای

زخم ها هر روز سر باز می کند...

ریه ها در زحمت...

ریه ها اسوده..!!(حسین پناهی که تنها پناهش نامش بود..)

از این سفره ی سرد و خالی
از این سر پناه خیالی!!
نجاتم بده نجاتم بده...
از این خواب عاشق کش بد..
از این فکر باید نباید
نجاتم بده نجاتم بده
از این صحنه ی پر هیاهو
تو از ترس چاقو در آهو
نجاتم بده نجاتم بده...
از این لحظه های کشنده
از این ضجه های زننده..
نجاتم بده نجاتم بده!!!
نباید بذاری ستاره بمیره؟!!
نباید دل شادی ما بگیره؟!!
نباید که این ترس دوری بریزه
همین وحشت از تو مردن عزیزه!!
همین نم نم غم کنار تو خوبه
چه خالی چه پر مثل شعر نو خوبه
جهان با تو سرریز و لبریز رنگه
کنار تو آوارگی هم قشنگه!!!..

بهترین گوگوش..از شهیار قنبری

می خواهم تا اخر آسمان برای انتهای خدا ..برای خودخدا...بدوم ..بروم ...وبگویم خدایا نفسم برید..کجاست پس دم مسیحایی ات..نگاه کن این منم مسیح باز مصلوب..به کدامین جرم ناکرده؟!!..؟؟؟؟

امروز اولین روز هفته است نمی خام از غم بگم ودرد ولی انگاری این نمی خواد دست برداره..این بار غمش خیلی درد داره..نمی دونم این بلای خانمان سوز که همه جا هست چرا دست بر نمی دارد..از خدا می خام یعنی عاجزانه می خام هیچ روزی نیاید که فصلی از این نکبت ها داشته باشین...دیشب عزیز ترین موجودی که برایم توی این دنیا ی وانفسا پناهم است بر رویم اوار کرد غصه هایش را!!نمی دانم کدامین شب اسیر افیون شد نمی دانم کدامین روز خودش را گم کرد من کجا مرده بودم که نفهمیدم او تنهاست که دارد پناه می برد به سیاهی ها!!!خیلی درد داشت دیدنش وقت...شب هایی می آیند که می دانم سیاهند..نمی دانم قاصدک ها کجا گم شده اند دلمان پوسید کاش بیایند !!این جا خیلی وقته دیگه هیچ صدای پایی نیامده..خیلی وقته دست هیچ نقاش نقش نکشیده روی تنهایی مان..قاصدک ها اگر برگردند وبیایند با التماس دستانم می خواهم از انها که باران را صدا زنند تا بر این آشفتگی ها ببارد..می دانی دیگر حتی فرصت دروغ هم نداریم!!این جا سایه ها دارند می بازند همه ی خوبی هارو همهی دل تنگی ها رادیگر..؟!!

الهی مگذار بی پرده تمام روزهایمان تهی شود..کمکش کن رها شود ..از سیاهی ها رها شود..

باید از دست نداد این تنها فرصت را که راه اخر است..وهیچ راه برگشتی نیست؟؟

چه فرقی می کند این جا بسوزی یا آن جا!!ولی کاش می دانستیم که سوختن رنگش درد تنهایی هاست!!

این هم برای تک تک آرزوهایتان......

عقرب عاشق!!...

رفتن خیلی راحت است می توان همین طور که ساده مردیم ساده هم برویم..می شود راحت رفت اما ماندن دردش بسی مرگ دارد نمی دانی ماندن هایی که بی هم اوازند چه تلخیی دارند ...

سپهر را من نیلگون شناختم..

چرا که هم رنگ هوس های نامحدود من است

خدا کران بی کران شکوه پرستش من بود

وشیطان اسطوره تنهایی اندیشه های هولناک من!!

اولین دستی که خوشه این انگور را چید دست من بود

     کفش ابتکار پرسه های من بود 

                          وچتر ابداع بی سامانی هایم... 

              هندسه شطرنج سکوت من بود

                                        ورنگ تعبیر دلتنگی هایم..

من اولین کسی هستم که

در دایره ی صدای پرنده..

بر سرگردانی خود خندیده است!!!

هر چرخی که می بینید

بر محور شراره شور عشق من می چرخد

آه را من به دریا آموختم.!!!

حسین پناهی

امروز اگر بودی می شدی 23 ساله..!!

چه روزهای بی خیالی بود ..می رفتیم واز هیچ جای دنیا هم بدمون نمی اومد.همه جاشو با هم می ترسوندیم..یادته یه بار بارون می اومد من وتو به شوق بارون از مدرسه زدیم بیرون رفتیم وهمه خودمونو خیس کردیم.از هیچ نگاهی هم فرار نکردیم..(هر چند فرداش توبیخ شدیم)

توی جاده های وحشتناکی دنیا هنوز هجرتت را باور نکرده ام هر روز که سنگین تر می گذرد می گویم فردایش می آید ..می دانی تولدت درست یک ماه بعد من بود..چه زیبا !!!خدا می دانست تنهاییم بی رنگ است تو امدی ونگذاشتی حتی در میان همان ثانیه های کودکی هم بمیرم...آمدی وچشمم شدی..با هم ماندیم وزندگی کردیم..نمی دانم در کدامین این یلداها تو گم شدی...که با هزارخواهش دعوتت کنم تا ببینی هنوز یادت می سوزد در اجاق تنهایی دلم...ولی همیشه خدا خوب ها را باهم می بره..تو هم رفتی پیش ما..نی جونم..رفتی تا بفهمم که نمی شه با هیچ گندم زاری نگاه گرمت را سبز کرد...یادمه همیشه خرمالوهای باغچه ی خانه تان را می گذاشتیم روز هشتم اذر می چیدم الان هم مادرت همین کار را می کند و برایت می اوریم ان جایی که همه جایش بوی سکوت است وهجرت...

بعد تو دلا بی دلند...ساعت ها ناکوک اند...تموم کوچه ها بن بست سکوتند...بی تو اسیر این قاب پنجره هاند قاصدک ها..مثل همان هنوزی که می باری ...نمی دانی ان قدر گفته ام که تمام روزهایم نامت را بند به بندش می خوانند...بودنت را هیچ آینه ایی نمی تواند به تصویر بکشد!!!!

می دونین این روزها خیلی به این دومتر در نیم  متر فکر می کنم ..کاش می تونستم واون قدر هم پول وثروت داشتم که می تونستم بخرمش می دونین اخه خیلی خوبه  نمی دونین چه حسی داره...وقتی خوابیدی  و سقف داره میاد پایین آروم آروم نمه های خاک میریزه روی صورتت بعد میان ومی گن بابا خوش خیال بیدار شو!!!

داد می زد سر خیابون اون مرده که اون ور میدون دارند یه باغ سبز خوشگل رو به قیمتی زیر قیمت می فروشند چه غوغایی بود مردم دسته دسته می رفتند...همه یه قیمتی می زاشتند ولی مگه می شه روی خورده های شکسته هم قیمت گذاشت یکی از اون وسط داد زد  قیمتش به قیمت یه خواب! یه رویا! یه بوسه ی بی خالی...همه زدند زیر خنده اینو باش این کیه؟؟...باز هم قیمت ها رو بردند بالا....چه محشری بود فقط یه چیزی با اون جا جور نبود...عکس یه لیوان بود که دست تنهای درخت بود ..می دونم الان می گین این دیوونه شده اینا چیه می گه ولی کاش می فهمیدین....

با این خیال های سیاه دارم تن  می دم به موندن  می بینه اون بالا که چی می شند این ثانیه ها.هی می زنند هی می کوبند اما اینم هی بلند می شه  می گه فقط به امید خودش...ولی تا کی هان؟تا کی ؟/باید آرزوی همون دومتر در نیم متر رو داشته باشم!!!این قدر نگاه کردم به دیوار که اندازه خودش چشمانم می دانند که حسرت چیست..آن قدر خالی گریسته ام که هر رو ز باز دارم به اولین سطر بر می گردم...این روزها دیگه طلوع یک افسانه شده یک افسانه بدون هیچ معجزه ایی ...شب داره خیلی بی نهایت می شه!!!آدمای بی خیال بابا بیدار شین وقت خواب نیست ...باید رفت این جا نفس نیست....می دونین تنها چراغ این خیابون بلند سوسوی چشمای سگای ولگرده!!باید رفت تا اوج مفهوم بودن.باز هم شب مرگی/باز یک جفت چشم اسیر زنجیر/باز دارند عینک می فروشند با شیشه ی بی خیالی/باز خط به خط می کشند خاطره هارو روی قفس زرد سرد تلخ///////

همه ی پروانه ها اسیرند توی پیله.پر پرواز رو ندارند.هیهات پروانه ایی هم که اومده بیرون از پیله...؟؟؟!!!!

     بال تموم پروانه ها سوخته!!!!

می دانم که می دانی چه می گویم نمی خواستم دیگر گله ایی کنم اما نشد دیدی که خیلی سعی کردم خودت اون بالایی می بینی مگه نه!!!می دانی که بدون یادت بدون امنت بدون پناهت من همون سایه ای هستم که حبسی یک سکوت ممتد مرگباره...بدون پناهت من با قفس ترینم سنگین ترین زنجیرم.. که تو بهترین دلیل خوب تکراری توی سایه های نفس گیر خواب.کمک کن به تموم دست ها دلای پاک مگذار بمونند اسیر این قفس ها که هیچ کسی نمی فهمه غم زرد وسیاه تا آسمان با هم تفاوت دارند.

دیشب رفته بودم سراغ اون عکس قدیمی که داشتیم...می دونی تو نبودی من بودم یه دونه درخت با یه سقف..جای خالیت اون جا هم پیدا بود..اون روزها که بودی توی عکس ولی چرا حالا سایه ات هم نیست..؟؟ومن نمی دانی هر شب از پشت این دیوارهای که قد علم کرده اند برایت روزهایی  را می خوانم که برگردی!!برایت از روز های بی برگشتی می خوانم که بر نگشتی...نمی دانی چه کیفی داره تنهایی وقتی یادت باشه ...می دانی تنهایی من اندازه روزهایی هست که تو رفته ای سال روز تولدش سخت ترین تلخی هاست..!!نمی دانی چه دردی داره وقتی می بینم اون کبوتری که تو براش دانه می ریختی می آید ولی هیچی پیدا نمی کند به دستان من نگاه می کند ولی می بیند که من هم هیچی ندارم حتی یک دانه نان تهی هم ندارم....این رزوها خالی ام اما با همین دستام برات یه راه می سازم از اشکام که نکنه پاهاتو بذاری روی خش های شب هام...می دونی این روزها دارند برایم خیلی سیاه می گذرند هر روز  برایم یاد آور یک حس تلخ اند چه می شد تو هم می ماندی ..

هان این همه زمین خدا فقط جای برای تو تنگ بود!!! این همه نکبت رو داریم خدا نذاشت تو هم سیاه بشی..؟؟؟

کاش می موندی ولی تو می موندی فقط به خاطر خودم می موندی نه ترحمی نه دل سوزیی که خودت می دانی ..ان وقت ها هم که من می مردم می ترسیدم  می خندیدم..منو با بوسه ات گرم  می کردی با هرم تن داغت می فهمیدم سرما هیچ مفهمومی نداره ...اما..همیشه ترسیده ام از..  ثانیه هایی که تکرار می کنند از روزهایی که بی نامم..از یه دونه سایه که می دونه تنهاست ویه صفر خالی کنار عدد بیست...ولی تو بودی در می اومد از این ...همه بدعت رها می شد از این بی بالی..!!

همیشه قدم هایت را شمرده ام ..یک دو سه...تا شمارش هفت که نشده...آرام آرام آمده ای..کنارم نشسته ایی دست به موهایم کشیده ای گفته ایی فرشته چرا موهات این همه نرمه مثل موی گربه است ..

منم خودمو لوس کردم وگفتم :این چیه می گی...ومن گفته ام بغلم کن سردمه خیلی سردمه ..دستامو  گرم کن منوببوس تا اوج بودنو بچشم.. این جا خوف داره خیلی...شباش موش داره سوسک داره سایه ی درختاش منو می ترسونه..

تو هم پیشونیمو مثل همیشه بوسیدی وگفتی آرام باش دخترم!!!من این جام نترس از شب!!نترس به شب می گم میره بهش می گی چی کارش داری..چی می خای از این شکسته ی بند زده.. برام نور بارون می کنی ..برام اون قدر می باری که تا خود خدا هم من می خندم به نداشته هایم که با بودن تو پراز داشتن می شوم وبه همه دنیا می بخشم ..به همه هدیه مدهم مهر رو...وتا خود صبح چه کیفی داره دستات !!!چه ابهتی داره بودنت!! ومن را عطر نگاهت تا شکوه خدا می برد ومن از آسمان هم بی نیاز می شوم......تو اگه باشی هیچی ترسی نداره ..بگو همه دیوار باشند ولی تو باشی...!!!

یادم  نمی ره که اون بالا هستیا نکنه تو یادت بره که می دونم نمی ره!!!

اینم برای تک تک آرزوهای قشنگتون که همیشه برقرار باشه که دوست بسیار بسیار عزیزم بهم تقدیم کرده منم برای شما ....

http://www.yazgulu.com/Guller/146.swf