اون جا كه خدا برات لالايي مي گه.

                             توي دنيايي كه آدمك نداره..

ديروز.امروز..فردا...يك اتفاق . يك تنهايي؛ بي هيچ طلوعي....

ويرانه هاي يك دست.. يك دل...براي يك روز مردن.

دل تنگي عجيب دل تنگي بزرگيست!!

 نمي دانم اگر مي دانست كه فصه ي خلقتش به اين نقطه مي رسد ؟!!!آيا باز هم شيطان را

وادار به سجده ي آدم مي كرد...

نمي دانم اين نمي دانم ها تا كجا هستند.

روزهاي مردن .روزهاي از ياد رفتن . ادعاي بودن. چه خوب آدمك ها نقاشي مي كنند.

يك روزي يادم نيست شايد هم بزرگ شده بودم آن روز. اما نه!!!((( اندازه ي همين حالا ي هيچم))) رفتم

براي ابديتم نور بيابم. نور كيلويي بود. براي هر گرمش ثانيه ثانيه.. آينه خورد شدن را قسمت كرد. آوردم و

هيچ بارم بود و حالا براي ابديتي مي بارم.. و دل تنگ فردايي . فردايي از جنس نور. وابديتي براي

آرامشي از جنس ابدي.. كه كاش زودتر بياييد و تمام اين نا تمام ها تمام شود.

الهي ؛ ...

      كيست؟ كجاست؟؟

             اي آسمان بزرگ

                       در زير بال هاي خسته ام چه قدر كوچك بوي تو((حسين پناهي))